Pierwsze objawy twórczości własnej przejawiałam już we wczesnym niemowlęctwie, robiąc kupy w pieluchy i permanentnie obsikując przedszkolną pościel podczas leżakowania - do tego stopnia, że spędziłam w tej smutnej peerelowskiej placówce niewiele ponad rok czasu, po czym rodzice zafundowali mi ite (indywidualny tok edukacji) w domu z babcią i dziadkiem. Podejrzewam, że piosenki, które śpiewała mi babcia (ulubiona traktowała o pięknej Krakowiance, którą zakatrupił pewien król po tym, jak odmówiła zamążpójścia) i to, że zawsze przegrywałam z dziadkiem w warcaby i tysiąca, odbiło się w pewien sposób na mojej psychice i wpłynęło na mą twórczość. Ponadto wraz z siostrą oglądałysmy namiętnie bajki Disneya, co, podejrzewam, stało się przyczyną późniejszego personifikowania przeze mnie w opowiadaniach przedmiotów nieożywionych (kubków, szklanek tudzież innych elementów zastawy stołowej).
W okresie przedszkolnym wiekszośc swych twórczych procesów skoncentrowałam na malowaniu laurek, do których sama układałam wierszyki i winszowania. Okres laurkowy trwał dobrych kilka lat; w fazie zmierzchowej znacznie udoskonaliłam warsztat i poszłam wręcz w produkcję masową. Manii tworzenia wespół ze mną oddawała się starsza siostra http://dzik.digart.pl/, w zwiazku z czym w domu dałby się zauważyć bolesny deficyt przyborów piśmienniczych, gdyby nie ciotka zza granicy, która dostarczała nam kredek - towaru luksusowego i nad wyraz pożądanego. Malarstwo moje i siostry znacznie się różniło - jej laurki były daleko bardziej neurotyczne i różnorodne plastycznie, podczas gdy ja powielałam wyćwiczone wzorce, stale malując koniki pony lub psa smerfików. Zaważyło to na wyborze mojej scieżki - odrzuciłam sztuki plastyczne, pozostawiając to pole siostrze, sama zaś oddałam się słowu pisanemu.
Początki były trudne - w zerówce poniosłam sromotną klęskę, nie umiejąc rozróżnić samogłosek od spółgłosek (te czerwone i niebieskie magnesy przyczepiane do tablicy), w klasach 1-3 byłam stale prześladowana za brzydki charakter pisma, zaś pierwsze opowiadanie, napisane w 4rtej klasie podstawówki, spotkało się z miażdżącą krytyką ze strony polonistki.
Tak zniechęcona na pewien czas oddałam się naukom ścisłym.

W szóstej klasie, zmotywowana przez przyjaciółkę, rozpoczęłam pisanie pamiętnika, który prowadziłam nieprzerwanie w zasadzie do końca podstawówki. Dość szybko znudziłam się tą nową formą twórczości i przerzuciłam swą uwagę z prozy na poezję. Na etapie krótkiej fascynacji Białoszewskim napisałam wiersz o wędzonej rybie (a nie znałam jeszcze Baudelaire'a) - nie przytoczę go jednak ze względu na zawarte w nim drastyczne treści. Stworzyłam też utwór-przypowieść o spleśniałym jogurcie (dziwne, jak wiele moich wierszy poruszało tematykę z obszaru gastronomii), jednak niestety ślad po nim zaginął. Ostatecznie zerwałam z poezją w liceum. Myślę, że znaczący wpływ na moje finalne zwrócenie się ku prozie miało wydarzenie związane z pewnym wierszem, który napisałam w wieku lat 13stu. Utwór powstał nazajutrz po moich urodzinach i był owocem przeogromnej depresji, jaką wywołała świadomość osiągnięcia wieku, w którym dzieciństwo dobiega końca. Leciał tak:

drzwi zamknęły się za mną
przede mną - ciemność
i nic
przez dziurkę od klucza mogę dostrzec te chwile, które minęły
i nie wrócą
Już nigdy
nigdy więcej
nie wykrzywię ust w grymasie zwanym uśmiechem
muszę iśc dalej
stara i doświadczona przez życie
łzy obeschły
lecz w sercu żal nieodżałowany
i nic

Wiersz ów przyprawił mojego dziadka o wielogodzinny ryk śmiechu; tym właśnie rykiem dziadek raz na zawsze zakończył moją przygodę z poezją.

-------------------------------------------------------------------------------------
Zapraszam na:
http://you-know-the-opa-says.blogspot.com/
http://eta-ragga-dla-tiebia.blogspot.com/